یادداشت؛ علیرضا کیهان پور:
خلاصه خبر: در تاریخ سینمای ایران، کمتر جریانی به اندازه «موج نو» توانسته است هم تحسین جهانی برانگیزد و هم محل مناقشه باشد. این جریان که از اواخر دهه ۱۳۴۰ شکل گرفت، زبان تازهای را وارد سینمای ایران کرد؛ زبانی که به جای قهرمانهای اغراقآمیز و داستانهای سرگرمکننده، به سراغ انسان، جامعه و بحرانهای اجتماعی رفت. اما در میان همه موضوعات، یک پرسش همچنان باقی است: چرا بخش مهمی از فیلمهای شاخص آن دوران، روستا را سرزمینی سرشار از فقر، ناامیدی و بنبست نشان میدادند؟