یادداشت؛ دکتر کامیار محمدزاده:
آموزش در ساختار دامپزشکی، سرمایهگذاری یا درآمدزایی؟
فاخته- تنوع کاری مختلف همکاران شاغل در حوزه های مختلف ، ضرورت یک برنامه ریزی فراگیر و جامع برای برنامه های آموزشی که ضمن بروز بودن برای قراگیران هر بخش، حاوی جدیدترین مطالب کاربردی آن بخش نیز باشند بیش از پیش احساس میشد. در ابتدا این وظیفه توسط سازمان مرکزی و برخی استانهایی که عموما دارای مراکز آموزش عالی واعضای هیئت علمی بودند تقریبا با همان چارچوب مطالب ارایه شده در واحدهای درسی طول تحصیل ارایه گردید .با شیوع «کرونا» و عدم امکان برگزاری دوره های حضوری، دوره ها به سمت دوره های غیر حضوری و طبیعتا استفاده همه استانهایی که از این بستر افزایش یافت، تشکیل شرکتهای چندمنظوره و ورود بخش خصوصی به معقوله آموزش شاهد افزایش کیفیت دوره ها از لحاظ اجرا و امکان انتخاب بیشتر مخصوصا برای استانهایی که به علت نبود متقاضی یا عدم امکانات آموزشی از قافله برگزاری دوره محروم مانده بودند در این دوره های غیر حضوری شاهد بودیم.
شاید در زمان کنونی بتوان قضاوتی در خصوص مسیر طی شده و ضرورت تغیراتی بنیادین در ادامه مسیر پیشنهاد نمود. اولین تغییر باید به نگاه متولیان نظام دامپزشکی اتفاق بیفتد ،که اولویت آموزش بهعنوان یک سرمایه گذاری برای اعضا باشد و نه تنها فرصتی برای درآمدزایی؛ اینکه نوآموزی یا باز آموزی دنیای متفاوتی با هر آنچه در طول تحصیلات آکادمیک در قالب دروس دانشگاهی ارایه گردیده باید باشد. با تمام احترام برای اساتید عزیز اما آنچه باید در دوره ها ارایه میگردد چکیده مطالب کاربردی باشد که از دل بیشمار مطالب دانشگاهی گاها غیر قابل استفاده در آن بخشی که همکار متقاضی فعالیت در آن میباشد تهیه گردد که البته این مورد برای اساتید شاغل در بخش خصوصی بهعلت برخورد با موارد پرتکرار آن حوزه راحت تر اتفاق میافتد. نقش سازمان نظام در ادامه روند تغییرات آموزشی باید از کمیت پرتکرار عنوانها و اساتید به سمت حمایت از شرکتهایی که برای جلوگیری از تکرارها در تلاش از استفاده از حداکثر پتانسیل آموزشی کشور می باشند تغییر کند.
اگر تنوع موضوعات آموزشی بر اساس جغرافیای کشور و حوزههای فعالیت همکاران طراحی گردد میتواند در توانمندسازی اعضا کمک کننده باشد. نقش سازمان نظام دامپزشکی بهعنوان ناظر بر بحث آموزش باید رویه ای تازه ای را طراحی نماید. حضور افرادی با سابقه آموزشی در سالهای اخیر در راس سازمان نظام شاید امید این تغییرات را زنده نمود اما آنچه شاید در عمل رخ داد با انتظارات همسان نبود. اما در آینده باید به آموزش در قالب نوآموزی یا بازآموزی نه بعنوان منبع درآمد بلکه سرمایه گذاری مناسبی که در بازی «بُرد بُرد» دو طرف اگر منافع مالی را هم برای برگزار کننده تامین نماید قابل اغماض باشد نگاه نمود. نظارت بر کیفیت دوره ها، درجهبندی (دوره ها، اساتید، شرکتهای آموزشی فعال) تنوع سرفصلهای آموزشی، کاربردی نمودن دوره ها و ... میتواند قطعا در ادامه مسیر کمک کننده باشد.
دکتر کامیار محمدزاده
دسترسی سریع
بخش های مفید
راه های ارتباطی
